Ankarali Olmak Nedir?

Bu sabah uyandigimda Ankara ile ilgili 2 yazi okuyunca dusunmeye basladim, Ankarali olanlar iyi bilir ve az sonra paylasacagim yazilari okuyunca benle ayni seyleri dusuneceklerdir diye dusunuyorum :)




Uzun yillar sonra (yaklasik 12 yil) memleketim Ankara'ya geri dondugumde ilk gordugum bebelerin degistigi, Angara'nin dejenere oldugu, alisik oldugumuz demirbas diyecegimiz yerlerin birbir sehre yenik dusmesi olmustu. Zaman zaman kendi arkadaslarimla paylasitigimda herkes benle ayni fikirdeydi asagi yukari. Iste sabah soyledigim yazilari okudugumda aslinda belkide ben gibi olan Angara bebelerinin dusuncelerinin hep ayni oldugunu anladim :)



Ilk yazi biraz kisa, sevdigim ablam Hilal'in Ankara hakkinda duygulari:

Ankara... Ankara da, umut vardır insanların elinde... güzelliği yoktur ekstra.. dostlarla gidilen mekanları özeldir. sakaryada net vardır bira içtigin, tavukcuda rakı masasında gene ulkeni konustugun... bıkıp usanmadan övünçle anıtkabire gittiğin her gelen dostunla ve her 10 kasımda, kalesine çıkıp ovundugun, la bebelerle konustugun.... sevgilinle şarkı söylediğin güven parkta, simitle karnını doyurdugun, karına soğuğuna isyan etsen de kestane yediğin yollarda, at kestaneleri ve akasyalarla dolu şehrim adı kara olsanda güzeldir ankaram.... bugün şairin dediği gibi ankaranin taşına bak, gözlerimin yaşına bak...



Ikinci yazimizi Ankarali bir arkadasin begenmesi sonucu okudum, benimle ayni dusuncelerin kaleme dokulmus olmasi paylasma gerekliligini hissettirdi. Sanirim bende Ankara ile ilgili bir seyler yazacak olsam hemen hemen ayni seyleri yazardim.

“Ankara diye bir şehir yoktur. Ankara diye insanlar vardır.”

Var ya.. Can evimden vuruldum resmen. Nasıl da yerinde bir ifade.!

Doğru.

Ankara diye insanlar vardır.

Ve o insanlar, güven demek, sahicilik demek, vicdan demek, merhamet demek, birlik beraberlik, kenetlenmek demektir. Huzur demektir. Neşe, coşku, ferahlık, aidiyet demektir. Ya da benim aklıma ilk bunlar geliyor. Çünkü benim Ankara’larım öyle.

Nedense sonbahar geldi mi daha çok özlüyorum memleketimi.. Ekim yumuşak geçer, gündüzleri ılık, geceler serin..



Ankara’m, Kasım geldi mi kasımpatı kokar. Kokusu yoktur ki dersiniz şimdi.. Bir çeşit vardır kokusu, Kasım’larda Atatürk kokar Ankara.. Anıtkabir’in yolları, yolundaki aslanları, o yolda yürüyen Ankara’ları gelir gözümün önüne..

Kış dedin mi közlenmiş kestane kokar, o simsiyah is kokusuyla karışık. Yahu insan is kokusunu sever mi dersiniz..

Memleketim gibi kokunca sever işte.. 
Ankara’lar, ellerinde birer kese kağıdı, içinde kabuğu kömür olmuş kestanelerle , bir taraftan parmakları yana yana ayıklayıp yerken, sokaklarda söyleşe gülüşe yürürler. Ayıkladığınızı yanındakine verirsiniz, o da kendi ayıkladığını size ikram eder. Birbirinizi doyurursunuz yani..

Ayazı fenadır. Burnum donup kopacak, yerlere düşecek, yüzümden ayrılıverecek dersiniz. Elleriniz uyuşur soğuktan. Kulaklarınızı hissetmezsiniz, o kadar yani...



Ama girer bol tarçınlı bir salep çekersiniz kendinize.. Canına yandığımın salebi de ılınmak bilmez bir türlü.. Varsın diliniz bir güzel yansın.. Bir dost muhabbeti ile salep birleşti mi, tadına doyum olmaz.

Kar yağdı mı harbiden yağar. 
Öyle İstanbul’daki gibi yere düşen kar eriyivermez. Sözünün eri yiğit gibi düştüğü yere yapışır kalır. Bilek boyu oluverir kaşla göz arasında.. O tertemiz kar, ilk bastığınızda bir gıcırdar, bir gıcırdar, öyle güzel sestir ki o..
İşte bu yüzden karla ilgili çok anısı vardır Ankara’ların. O konuyu açmayagörün, askerlik hatıraları gibi anlatır dururlar; susturamazsınız..smile emoticon

İstanbul gibi gezip tozacak yeri fazla yoktur. Ankara’da hayat dostluktan ibarettir o yüzden. 
Bir program yapacaksanız özünde “insan” vardır. Yani, Ayşe ile buluşacaksanız, amaç Ayşe’yi görmektir, gideceğiniz yer sadece teferruat..

İstanbul’a ilk taşındığımda hayret etmiştim. Önce mekan seçiliyor, misal, Boğaz’da kahvaltı; sonra kimlerle gidileceği belirleniyor.. Yani asıl amaç Boğaz’da kahvaltı. 
Ayşe gelmezse Fatma aranır, yeter ki Boğaz’a gidilsin..



Masaya otururken genelde denize bakacak şekilde oturulur, mümkünse yan yana da dizilebilir, yeter ki deniz görünsün.

Bir gün baktım ki, sırtını denize dönüp oturan bir tek biz Ankara’larız. Denizi sevmediğimizden değil ha, dostluğu ilk sıraya koyduğumuzdan.. Keza sabah kahvaltısı diye buluşup gazete okumak da beni ayrı şok eden bir şeydi.

Ankara’da da gazete var kardeşim, ama biz evde okuruz onu. Madem denize bakarak gazete okuyacaktın, beni niye çağırıyorsun?

Diyeceğim o ki, yalnız değildir Ankara insanı. Etrafı illa ki dostlarla çevrilidir. 
Akşam gittin, bir kargacık burgacık meyhanede iki tek rakı mı içtin, herkes birbirini eve bırakır, kendi giden varsa mutlaka sağ salim vardın mı diye aranır. 
Seyahate mi çıktın, giderken arar veda edersin, gelince arar, ben geldim dersin. İster iki gün git, ister iki ay..

Birileri vardır mutlaka senin yolunu gözleyen..

Hastasın diye programlar iptal edilmez. Program senin evinde yapılır. Toplaşılır gelinir, hasta yatağının başında muhabbet edilir. Sen uyuyakaldıysan, fısıldaşarak çıkarlar odandan.. Uyanınca onları yine evinde, yanıbaşında bulursun, sen uyurken güldükleri şeyleri anlatırlar, sen de güler ağrını, tasanı unutursun..

Önceden planlanmaz her buluşma. Bir akşamüstü, fırından yeni çıkmış esmer, kavruk, çıtırık Ankara simidini alırsın, telefon edersin, “Evdeysen sana geliyorum.” demen yeterlidir. Eski kaşar, demli çay eşliğinde seni bekliyor olur Ankara’ların.. Herkes birbirini arar, müsait olan kim varsa doluşur eve. Öyle ikram derdi yaşanmaz. Beraber yumurta kırsan, bir menemen, bir bulgur pilavı attırsan, en şahane ziyafet niyetine moh moh yenir.

Sevincinde sırtını sıvazlayanın, üzüntünde gözyaşını silenin dolar etrafına.. Dedim ya, Ankara yalnızlar şehri değildir.

Ben Ankara’dan taşınalı tam 18 sene olmuş. Laf aramızda son gidişlerimde hep üzüldüm. Çünkü şehir olarak, şekil olarak Ankara benim bıraktığım Ankara değil. Çocukluğumun, ilk gençliğimin geçtiği yerler, Kızılay, Tunalı,

Mithatpaşa, Bahçelievler, Çankaya .. öksüz kalmışlar sanki.. Herkes şehir dışında yaşıyor. 
Şehre eğer Ulus tarafından girmezsem, kendimi Ankara’ya girmiş gibi hissetmiyorum. Tunalı’da Flamingo kapanmış, salebimi nerede içeceğim diyorum.. Merkez Lokantası kapanmış, Anneler Günü’nü nerede kutlayacağız, o mavi kutularda mis gibi süt kokan dondurmaları nereden alacağız diyorum, Vakko kapandığından beri Kızılay ucubik bir yere dönüştü benim için.. Ne bileyim, Ankara sanki o 80li -90lı yıllardaki haliyle beynimde bir dosya gibi “save edilmiş”, ama yerinde yeller esiyor.

Sonra bakıyorum şöyle etrafıma.. Şükürler olsun, “Ankara’larım” yanımda diyorum. Benim için Ankara artık onlar diyorum.

Derler ki , her Ankara’lı, İstanbul’a geldiğinde, kendi küçük Ankara’sını kurarmış. Ben nerede olursam olayım, ister Türkiye’mde, ister dünyanın öbür ucunda, o ahretlik Ankara’larım varolduğu sürece benim sırtım bu dünyada asla yere gelmez diyorum.

Ankara diye bir şehir yok artık gerçekten.

Ankara diye insanlar var.

Doğru .

Ben nerede olursam olayım, ben Ankara’yım.

Bige Güven Kızılay
 - 06.10.2015

Hiç yorum yok: